|
Reisverslag Iris en Roderick
Marokko, Mauritanië, Ghana
 Reisverslag 3: Mali, Burkina Faso en Ghana
Het is alweer even geleden dat we een verslag voor de website van WoW hebben geschreven. De reden daarvan is dat onze laptop in Bamako, Mali, was gecrasht en alle verslagen verloren zijn gegaan. We zijn nu in Ghana en hebben besloten de Democratische Republiek Congo en Angola (en Nigeria) over te slaan. En dat houdt helaas ook in dat we Kameroen en Gabon over moeten slaan. Onderweg kregen we te horen dat het Togoleze voetbalteam die op de weg door Angola / RDC zijn vermoord. Voor Ghana zijn we een maand in Mali geweest en hebben we kerst gevierd in Burkina Faso.
We zijn in Ghana geweest en zijn daar naar het Wechiau Community Hippo Sanctuary gereden. Hier wordt door de lokale bevolking de nijlpaardenpopulatie beschermt en het gebied waarin zij wonen. Wij hebben de eerste nacht doorgebracht op de camping en zijn ‘s ochtends in een kano gestapt op zoek naar de nijlpaarden. Nijlpaarden zijn niet ongevaarlijk en hoe vaak ik mezelf ook voorhoudt dat ik niet in een klein bootje het water op ga als er nijlpaarden zijn, kan ik niet meer op 2 handen tellen de aantal keren dat we het wel gedaan hebben. We hebben 2 uurtjes vlak bij de nijlpaarden op het water gelegen. Nijlpaarden grazen ‘s nachts op land en liggen overdag in het water. Het is erg gevaarlijk om tussen een grazend nijlpaard en het water te komen, omdat je dan hun vluchtroute blokkeert en ze meestal meteen aanvallen. In het water staan ze erom bekend dat ze weleens bootjes omgooien en de inzittende doodbijten. Nijlpaarden zijn planteneters, dus ze doen het niet omdat ze honger hebben, maar omdat ze zich bedreigd voelen.
Vanuit het Wechiau Community Hippo Sanctuary zijn we naar Mole National Park gereden. We hebben een dag doorgebracht in dit park en het is zeker een leuke manier om je dag door te brengen, maar spectaculair is het niet. We hebben bavianen, wrattenzwijnen, antilopen en een olifant gezien. Hierna zijn we naar Fiema Monkey Sanctuary gereden in Boabang. Het Monkey Sanctuary zelf is een stuk regenwoud dat in tact is gebleven. Hier vind je nog de 300 jaar oude woudreuzen en de meest mooie bomen en planten. In het park bevinden zich 7 lokale dorpjes. Eén ervan hebben ze in zijn geheel verplaatst, omdat deze zich rond een bijzondere en grote boom bevond en ze de kans op beschadiging wilde verkleinen. In het park wonen, naast duizenden soorten hagedissen, spinnen, vogels, vlinders, libellen en andere insecten ook 2 soorten apen: de Black and White Colobus Monkeys en de Mona Monkeys. Deze apen worden hier, samen met hun natuurlijke habitat, beschermd en er is zelfs een begraafplaats voor de reeds overleden apen.
Helaas hebben we afscheid van deze geweldige plek moeten nemen en zijn we op weg gegaan naar de kust van Ghana. De Atlantische Oceaan wordt bewoond door de zeer bedreigde zeeschildpad die door diverse lodges, waaronder de Green Turtle Lodge in Dixcove en de Comber Lodge in Accra, wordt beschermd. We hopen het nog mee te maken om een schildpad eieren in het zand te zien leggen, deze volledig in het zand begraaft op een dusdanige manier dat je er niks meer van ziet, om een paar meter verder het zand om te spitten om dat eruit te laten zien als een nest en dan terug naar de oceaan te gaan.
  
Reisverslag 2: Mauritanië
Na een aantal mooie dagen in Marokko, gingen we door naar Mauritanië. Het bleek een mooie dag om ons record “langste grensovergang” te breken en helaas heb ik het niet over de afstand. We waren om 9:45 uur bij de grens, waar we in een lange rij auto’s aan mochten sluiten. Er bleek een Senegalese feestdag aan te komen en de Senegalezen wilden naar huis. Het was druk! Na bijna 4 uur waren we Marokko uit en bevonden we ons in niemandsland. De 3km piste tussen Marokko en Mauritanië was altijd een gevaarlijke weg, omdat het vol mijnen ligt. Het is een kronkelweg, waarbij je voorheen van waypoint naar waypoint moest rijden. Tegenwoordig is het overduidelijk waar iedereen gereden heeft en is het vrij simpel om er door heen te rijden. Het is wel een slechte weg en een Frans stel had zich met een personenauto ingegraven, maar werd door onze nieuwe Duitse vrienden Lilly en Stephan bevrijdt. En daarna mochten we in dezelfde rij aansluiten waar we de hele ochtend in hadden gestaan, maar nu om Mauritanië in te komen. Het is midden in de Sahara, gelukkig maar 35 graden en nergens een boom of schaduw te vinden. Het was zondagmiddag 15 november 2009 13:30 uur toen we in deze rij aansloten.
De grens van Mauritanië overkomen ging ietsjes sneller dan de grens van Marokko uitrijden: slechts 3 uur. Iets over 17:00 uur, ruim 7 uur na onze aankomst, reden we Mauritanië in. De dag was lang en warm geweest, maar het was geen slechte grensovergang. De mensen waren aardig en probeerde er ook het beste van te maken. Zij stonden in diezelfde hitte en drukte en vonden het waarschijnlijk ook niet leuk.
Het was de bedoeling om de volgende dag de strandpiste te gaan rijden die 3 dagen zou duren. Om kwart over 9 konden we vertrekken, waarna we nog wat geld hebben gepind (je kan, in tegenstelling tot wat de lonely planet aangeeft, sinds kort met visa pinnen in Nouâdhibou) en fruit hebben gekocht. Daarna zijn we in ons kleine konvooi van 2 auto´s dwars door de Sahara gereden. Dit is geen uitdaging meer. Deze snelweg is zeer recentelijk helemaal vernieuwd / aangelegd, met halverwege de 470km rit een tankstation, restaurant en winkel. Elke auto kan tegenwoordig de woestijn doorrijden. Ondanks dat dit niet de route was die wij wilden nemen, was het wel een mooie route. De Westelijke Sahara was redelijk saai, maar dit was toch een stuk mooier. Wij hebben genoten van deze dag en kwamen aan het eind van de middag, na een aantal van de makkelijkste politieposten ooit, in Nouakchott, de hoofdstad, aan.
De weg naar Mali is ongeveer 1.000km. Daarna is het nog ruim 400km naar Bamako, de hoofdstad van Mali. We hadden 4 dagen voor ons visum van Mauritanië zou verlopen, dus dat moest te doen zijn. Wat opvallend was, was de grote hoeveelheid dode dieren langs de kant van de weg. Honderden koeien, ezels, geiten, kamelen, schapen, een hond en zelfs een paard lagen in alle stadia van ontbinding. Wij hebben ons de eerste dag afgevraagd waarom deze niet werden opgegeten of waarom de huiden niet werden gebruikt. In de dorpen hingen overal huiden te drogen, dus waarom niet van deze? We dachten eerst dat ze misschien door een ziekte waren overleden, waardoor ze niet meer eetbaar zijn. Maar aan de uitgemergelde staat van het levende vee te zien lijkt verhongering een reëlere doodsoorzaak. En een aantal zullen wel zijn aangereden. Tot Ro opeens bedacht dat ze ze vast niet mogen eten, omdat ze niet koosjer zijn geslacht. En wellicht mogen ze ook geen koosjer geslachte huiden gebruiken?
We zijn na Nouakchott begonnen met het weggeven van knuffels. We hebben in alle hoeken en gaten van de auto knuffels, die, om eerlijk te zijn, soms ook wel een beetje in de weg liggen. Nu de armoede steeds groter wordt, konden we deze met gerust hart tevoorschijn halen. We geven voornamelijk aan niet-bedelende kinderen, maar heel soms is dat toch wel erg moeilijk. Je kan rationeel wel bedenken dat het geven aan bedelende kinderen alleen maar meer bedelen veroorzaakt, maar je moet toch wel heel harteloos zijn als je altijd maar die kleine gezichtjes vol snot en de kapotte kleertjes kan weerstaan. Ik kan het in ieder geval niet. Geld geven doen we nooit, maar af en toe een kleine knuffel is ook goed voor onze gemoedstoestand. De stralende lach van zo’n kindje is toch ook wat waard.
Mauritanië was voor ons een verrassing. Wij dachten dat dit een land was waar we snel doorheen zouden willen gaan, maar het tegendeel is waar. Als ons visum langer geldig was geweest, hadden we veel meer willen zien. Wij hebben ons nergens onveilig gevoeld, ik ben in Nouakchott en in Aioun ‘s avonds zelfs alleen over straat gegaan. De mensen zijn erg vriendelijk en het bedelen valt erg mee. De Sahara is nou niet bepaald een avontuur meer. Misschien wel als je de strandpiste neemt, maar je hoeft eigenlijk nooit het asfalt te verlaten, als je dat niet wilt. Op zoveel sites van onze voorgangers staat dat je echt niet zo veel reservediesel, water en eten hoeft mee te nemen, maar uiteraard is iedere overlander-in-spe druk in de weer met extra tanks, jerrycans, watertanks en reservevoedsel. En ook deze overlanders hebben een extra tank, watertank en pakken pannenkoekmeel en gedroogde hamburgers mee en kunnen nu al zeggen dat het niet nodig is. Tankstations zijn er voldoende. Water is overal te koop. Het eten is misschien niet wat je in Nederland krijgt, maar er is genoeg om je buik mee te vullen.
  
Reisverslag 1 Europa en Marokko
Op vrijdag 16 oktober 2009 om 15:00 uur is onze grote reis begonnen. Deze dag had een grote verscheidenheid aan gevoelens:
- Verdriet, omdat we van iedereen afscheid moesten nemen;
- Angst, omdat we “alleen” door dat enge grote Afrika gaan rijden;
- Opluchting, omdat we ein-de-lijk kunnen vertrekken;
- Blijdschap, omdat onze droom waarheid begint te worden.
We rijden met onze landrover niet harder dan 90 km/uur, simpelweg omdat we de motor niet willen overbelasten en omdat dat gewoon een lekkere “tuf” snelheid is. Op dinsdag 20 oktober kwamen we om 16:00 uur aan in de haven van Algeciras. We wilden niet in het donker door Marokko rijden, dus zijn we pas de volgende morgen de boot op gegaan.Na bijna 3 uur varen kwamen we aan in Marokko. De grensovergang van Tanger staat bekend om zijn trage doorgang en deze dag was zeker geen uitzondering. Om 14:10 uur plaatselijke tijd (2 uur tijdsverschil) stonden we in de stad. We hadden toen 3 uur staan aanschouwen hoe Marokkanen zich met hart en ziel kunnen ergeren, gratis claxon concerten weggeven en ondanks alles er toch een gezellige middag van kunnen maken. Alle pinmachines die wij konden vinden werkten niet, dus met slechts € 40 aan Dirhams zijn we ons avontuur begonnen.
De volgende dag kwamen we in Rabat aan waar we ons visum voor Mauritanië moesten halen. Dit kon pas de volgende dag en ophalen kon pas maandag. Voor een lang weekend rust zijn we naar Fez gereden, 200km naar het oosten. Hier hebben we de auto wat op orde gebracht en vooral van veel rust genoten. We stonden op een hele nieuwe camping waar een zwemparadijs was aangelegd met diverse glijbanen en een stuk of 6 zwembaden. Met 35 graden overdag was dat geen overbodige luxe, als er ook nog water in de zwembaden had gezeten was het helemaal perfect geweest. Op maandag lagen onze paspoorten netjes klaar, maar helaas zijn ze maar geldig tot 21 november. Dat wordt een race tegen de klok als we op 8 november Marrakech uitrijden met nog zo’n 3.000km te gaan door niet de beste gebieden en wegen. We maken ons er niet druk om en genieten van de komende week in MarrakechTot de volgende keer. Vanuit het zonnige Marrakech.
  
|
